آزمون آنلاین مجموعه سؤالات QB رادیولوژی گرینجر - فصل 74

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی greenstick زمانی رخ می‌دهد که بخشی از کورتکس استخوان در کودکان شکسته و طرف دیگر سالم بماند. این نوع شکستگی به علت خاصیت الاستیک بالای استخوان کودکان رخ می‌دهد و در متن به‌وضوح به عنوان یک شکستگی ناقص ذکر شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی کامل: در این حالت تمام کورتکس استخوان درگیر می‌شود و دو قطعه یا بیشتر به طور کامل از هم جدا می‌شوند، برخلاف شرح کیس.

گزینه ب: شکستگی پلاستیک (plastic bowing): در این حالت تغییر شکل طولی و خمیدگی بدون شکستگی واضح در کورتکس دیده می‌شود، در حالی‌که در کیس ذکر شده یک طرف کورتکس شکسته است.

گزینه د: شکستگی Comminuted: در این نوع چند خط شکستگی وجود دارد و قطعات متعدد استخوانی دیده می‌شود، که با کیس ساده‌ی کودک مطابقت ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی پلاستیک یا plastic bowing همراه با شکستگی greenstick و بوکل (buckle) از انواع شکستگی‌های ناقص در کودکان هستند که به دلیل خاصیت الاستیک بالای استخوان رخ می‌دهند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی ترانسورس: از انواع شکستگی کامل است که یک خط عرضی از میان کل کورتکس عبور می‌کند.

گزینه ج: شکستگی comminuted: چندین قطعه استخوانی وجود دارد و کاملاً در دسته شکستگی‌های کامل است.

گزینه د: شکستگی اسپیرال: از انواع شکستگی کامل است که خط شکستگی به صورت مارپیچی در امتداد محور طولی استخوان دیده می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

استخوان کودکان به دلیل الاستیسیته بالا و وجود بیشتر غضروف در اسکلت، فاصله بیشتری بین نقطه‌ی yield (شروع تغییر شکل پلاستیک) و ultimate stress (نقطه شکست نهایی) دارد. بنابراین plastic deformity و شکستگی‌های ناقص در آن‌ها شایع‌تر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: در بالغین فاصله‌ی yield و ultimate بسیار نزدیک است، بنابراین تغییر شکل پلاستیک نادر است، پس این گزینه نادرست است.
گزینه ب: در کودکان این فاصله بیشتر است، نه کمتر؛ لذا شکستگی کامل سریع رخ نمی‌دهد بلکه اول plastic deformity دیده می‌شود.
گزینه د: در بالغین خاصیت الاستیک استخوان کمتر است، بنابراین incomplete fracture نادر است، بر خلاف آنچه در گزینه آمده.

بررسی گزینه انتخابی: 

آسیب استرسی ناشی از اعمال مکرر نیروهای کمتر از آستانه شکست روی استخوان است. این آسیب‌ها در ابتدا ممکن است در رادیوگرافی دیده نشوند، اما با گذشت زمان می‌توانند باعث واکنش پریوست و تغییرات ترمیمی شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی باز: با زخم پوستی و ارتباط با سطح خارجی همراه است، در حالی که این کیس هیچ‌گونه شرحی از زخم یا ارتباط با پوست ندارد.

گزینه ج: شکستگی کمینوتد: با چند قطعه استخوانی و خطوط متعدد شکستگی مشخص می‌شود، نه رادیوگرافی اولیه نرمال.
گزینه د: دررفتگی مفصل: تغییر در هم‌راستایی سطوح مفصلی دارد، نه واکنش پریوست تأخیری.

بررسی گزینه انتخابی: 

فیزیس (growth plate) در کودکان ضعیف‌ترین بخش سیستم اسکلتی است. به همین دلیل نیروهایی که در بالغین باعث پارگی لیگامان یا دررفتگی می‌شوند، در کودکان بیشتر منجر به آسیب فیزیس یا avulsion می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: لیگامان‌ها: در بالغین معمولاً ضعیف‌تر از استخوان عمل می‌کنند، ولی در کودکان از فیزیس مقاوم‌تر هستند.

گزینه ب: استخوان: از فیزیس مقاوم‌تر است و به همین دلیل کمتر در معرض آسیب اولیه قرار می‌گیرد.

گزینه د: کپسول مفصلی: مانند لیگامان‌ها از فیزیس مقاوم‌تر است و شایع‌ترین محل آسیب در کودکان نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

MRI بهترین روش برای بررسی غضروف فیز، اپی‌فیز غیر استخوانی و ساختارهای لیگامانی و تاندونی اطراف است. در متن هم به‌وضوح ذکر شده که MRI می‌تواند این نواحی را بهتر از رادیوگرافی نشان دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: سی‌تی اسکن (CT): بیشتر برای بررسی جزییات استخوانی مناسب است و غضروف فیز را به خوبی MRI نشان نمی‌دهد.

گزینه ج: رادیوگرافی ساده: در اکثر شکستگی‌های استخوانی کافی است اما بخش غیر استخوانی اپی‌فیز و غضروف فیز را نمایش نمی‌دهد.

گزینه د: سونوگرافی (Ultrasound): در برخی موارد مثل بررسی افیوژن و بافت نرم کمک‌کننده است ولی حساسیت MRI را برای ارزیابی فیزیس ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن اشاره شده که نکروز آواسکولار به‌ویژه در شکستگی‌های گردن فمور، گردن رادیوس و اسکافویید شایع‌تر است. علت آن حساسیت خون‌رسانی این نواحی است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: متافیز دیستال رادیوس: شایع‌ترین محل شکستگی در کودکان است، اما احتمال نکروز آواسکولار در آن کم است.

گزینه ج: دیافیز تیبیا: به دلیل خون‌رسانی خوب، نکروز آواسکولار در این ناحیه نادر است.

گزینه د: دیستال هومروس: بیشتر دچار جابجایی یا بدجوش‌خوردن می‌شود، نه نکروز آواسکولار.

بررسی گزینه انتخابی: 

در شکستگیSalter–Harris  نوع III، خط شکستگی از اپی‌فیز عبور می‌کند و سپس به‌طور افقی صفحه فیز را درگیر می‌کند. این نوع شایعاً در دیستال تیبیا در کودکان 16-10 ساله دیده می‌شود و حدود ۱۰٪ از شکستگی‌های فیزیس را تشکیل می‌دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نوع I: شکستگی تنها در سطح غضروف فیز و بدون درگیری استخوان رخ می‌دهد، و شیوعش ۵٪ است.

گزینه ب: نوع II: شایع‌ترین نوع (۷۵٪) است و خط شکستگی از فیز عبور کرده و وارد متافیز می‌شود.

گزینه د: نوع IV: خط شکستگی عمودی است و هم اپی‌فیز و هم متافیز را همراه با فیز درگیر می‌کند، ولی در کیس مطرح شده شکستگی افقی بوده است.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شکستگی کلاویکل معمولاً در ثلث میانی رخ می‌دهد. در کودکان به دلیل خاصیت الاستیک پریوست، greenstick fracture شایع است. همچنین این محل، شایع‌ترین شکستگی مرتبط با تولد و shoulder dystocia است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: دیستال کلاویکل محل شایع شکستگی نیست، بلکه وسط کلاویکل شایع‌ترین محل است.

گزینه ج: شایع‌ترین شکستگی مرتبط با تولد در نوزادان کلاویکل است، نه فمور دیستال.

گزینه د: می‌تواند با آسیب نورولوژیک (مثل obstetric brachial plexus palsy) همراه باشد، پس این گزینه نادرست است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن ذکر شده که در زیر ۱۰ سالگی شکستگی‌های پروگزیمال هومروس اغلب متافیزال هستند، اما در نوجوانان (مثل بیمار ۱۴ ساله در کیس)، این شکستگی‌ها معمولاً از نوع Salter–Harris II می‌باشند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی متافیزال: این نوع بیشتر در سنین پایین‌تر (زیر ۱۰ سال) دیده می‌شود، نه در نوجوانی.

گزینه ج: شکستگی پاتولوژیک ناشی از کیست استخوان ساده: گرچه پروگزیمال هومروس یکی از مکان‌های شایع این کیست است و fallen fragment sign دارد، ولی در این کیس شرحی از کیست داده نشده است.

گزینه د: دررفتگی قدامی شانه: در کودکان زیر ۱۰ سال نادر است، و در کیس مطرح‌شده یافته‌ی شکستگی پروگزیمال هومروس گزارش شده نه دررفتگی.

بررسی گزینه انتخابی: 

در توالی ossification centers آرنج (CRITOL:  Capitellum ← سر رادیوس ← اپی‌کوندیل داخلی ← تروکلئا ← اولکرانون ← اپی‌کوندیل خارجی)، مرکز اپی‌کوندیل داخلی باید پیش از تروکلئا ظاهر شود. اگر در تصویربرداری پس از ترومای اخیر این ترتیب رعایت نشده باشد، باید به جابه‌جایی یا avulsion اپی‌کوندیل داخلی شک کرد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: اپی‌کوندیل خارجی: آخرین مرکز است و بعد از همه ظاهر می‌شود.

گزینه ج: سر رادیوس: دومین مرکز است، ارتباطی با ترتیب داخلی–تروکلئا ندارد.

گزینه د: اولکرانون: پنجمین مرکز است و بعد از تروکلئا ظاهر می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی‌های سوپراکندیلار شایع‌ترین شکستگی آرنج در کودکان زیر ۷ سال هستند. بیشتر آن‌ها از نوع اکستانشن هستند و پس از افتادن روی دست کشیده رخ می‌دهند. وجود posterior fat pad در رادیوگرافی یک نشانه پاتولوژیک و اغلب نشانگر شکستگی پنهان یا جابجا در آرنج است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی لترال کندیل: گرچه در کودکان دیده می‌شود، ولی با posterior fat pad به‌عنوان شایع‌ترین یافته بالینی مطابقت ندارد.

گزینه ج: دررفتگی شانه: ارتباطی با نشانه‌های رادیولوژیک آرنج ندارد.

گزینه د: شکستگی سالتر–هریس نوع IV در تروکلئا: این شکستگی ممکن است رخ دهد ولی بسیار نادر است و علامت شایع در کودکان خردسال نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

یکی از عوارض مهم شکستگی‌های سوپراکندیلار، به‌ویژه نوع اکستانشن، آسیب عروقی است. عدم لمس نبض رادیال بعد از ترومای آرنج نشان‌دهنده احتمال انسداد یا آسیب شریان براکیال است و نیاز به بررسی عروقی فوری دارد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: بدجوش‌خوردن (malunion): یکی از عوارض شایع دیررس است که باعث cubitus valgus یا cubitus varus می‌شود، اما در مراحل اولیه علت از بین رفتن نبض نیست.

گزینه ب: گیر افتادن عصب اولنار: ممکن است رخ دهد اما با فقدان نبض ربطی ندارد، بلکه علائم نورولوژیک ایجاد می‌کند.

گزینه د: استئوکوندال دیفکت در تروکلئا: یک عارضه دیررس است و در مرحله حاد علت از بین رفتن نبض نخواهد بود.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن ذکر شده که buckle fracture از شایع‌ترین شکستگی‌های ناقص ساعد است، به‌ویژه در متادیافیز دیستال و در سنین نوجوانی (۱2–10 سال در دختران و 14-12 سال در پسران) به دلیل ضعف نسبی متادیافیز در دوران رشد سریع. مکانیسم معمول آن سقوط روی دست کشیده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی Monteggia: ترکیبی از شکستگی اولنا همراه با دررفتگی سر رادیوس است و بسیار نادرتر از buckle است.

گزینه ب: شکستگی Galeazzi: ترکیبی از شکستگی رادیوس همراه با دررفتگی مفصل دیستال رادیو-اولنار است و در کودکان نادر است.

گزینه د: شکستگی Salter–Harris نوع II: معمولاً در متاکارپ یا فالنکس‌ها دیده می‌شود، نه در ناحیه دیستال متادیافیز ساعد در این سن.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شایع‌ترین شکستگی استخوان کارپ در کودکان مربوط به اسکافویید است. بر خلاف بالغین که شایع‌ترین محل شکستگی در اسکافویید waist (ناحیه میانی) است و خطر نکروز آواسکولار بالاتر می‌باشد، در کودکان بیشتر در یک‌سوم دیستال اسکافویید رخ می‌دهد و بنابراین ریسک نکروز آواسکولار کمتر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: محل شایع در کودکان یک‌سوم دیستال است، نه گردن، و ریسک نکروز آواسکولار کمتر است، نه بیشتر.

گزینه ج: لونیت: شکستگی نادر است و شایع‌ترین کارپال نیست.

گزینه د: کاپیتات: شکستگی آن بسیار نادر است و شایع‌ترین کارپال در کودکان نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شایع‌ترین شکستگی‌های لگن در نوجوانان avulsion injuries هستند که معمولاً به دنبال فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهند. این آسیب‌ها در محل اتصال تاندون‌ها به لگن (apophyseal regions) ایجاد می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی کمپلکس حلقه لگنی: بیشتر در تروماهای پرانرژی (مثل تصادف) رخ می‌دهد و مختص نوجوانان ورزشکار نیست.

گزینه ج: شکستگی باز لگن: معمولاً ناشی از تروما نافذ یا ضربه شدید است و در متن به‌عنوان شایع‌ترین نوع اشاره نشده.

گزینه د: شکستگی استابولوم: معمولاً در بالغین با سقوط از ارتفاع یا تصادفات رخ می‌دهد و در نوجوانان ورزشکار شایع نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق متن، در شکستگی‌های شدید لگن که معمولاً با تروماهای پرانرژی (مثل تصادفات) رخ می‌دهند و با جابجایی حلقه لگنی همراه هستند، CT حساس‌تر از رادیوگرافی است و اغلب به‌عنوان بخشی از بررسی کامل کودک دچار ترومای شدید به‌کار می‌رود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: رادیوگرافی AP لگن: روش اولیه برای بررسی آسیب‌های لگن است، اما در موارد پرانرژی و جابجایی شدید کافی نیست.

گزینه ب: سونوگرافی: برای بررسی مایع آزاد یا آسیب بافت نرم ممکن است کمک کند، اما روش اصلی در شکستگی‌های لگنی نیست.

گزینه د: MRI: در ارزیابی بافت نرم و غضروف‌ها مفید است، ولی در مرحله حاد ترومای پرانرژی کاربرد فوری کمتری نسبت به CT دارد.

 بررسی گزینه انتخابی:

در کودکان، دررفتگی خلفی هیپ شایع‌تر از قدامی است. هرچند آسیب استابولوم کمتر از بالغین رخ می‌دهد، ولی تأخیر در جااندازی بیش از ۲۴ ساعت می‌تواند باعث نکروز آواسکولار اپی‌فیز کپیتال فمور شود که یکی از عوارض جدی است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: دررفتگی قدامی شایع‌تر نیست و بر خلاف متن، در کودکان بیشتر دررفتگی خلفی رخ می‌دهد.

گزینه ج: همیشه با آسیب استابولوم همراه نیست؛ در کودکان به‌طور خاص آسیب استابولوم کمتر دیده می‌شود.

گزینه د: عوارض دررفتگی هیپ می‌تواند بسیار شدید باشد (مثل نکروز آواسکولار)، بنابراین جااندازی فوری ضرورت دارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در شکستگی‌های گردن فمور در کودکان (transepiphyseal، transcervical، cervicotrochanteric و intratrochanteric)، خطر بروز نکروز آواسکولار سر فمور بسیار بالاست، به‌ویژه هرچه جابجایی قطعات بیشتر باشد. این موضوع در متن به‌وضوح ذکر شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: مال‌یونیون با کوبیتوس واریس از عوارض شکستگی‌های سوپراکندیلار هومروس است، نه گردن فمور.

گزینه ج: جوش نخوردن اپی‌فیزکپیتال اصطلاح دقیقی نیست؛ در این محل بیشتر جوش زودرس فیز و نکروز آواسکولار دیده می‌شود.

گزینه د: بدجوش‌خوردن دیافیز فمور به دلیل کشش عضلات از عوارض شکستگی دیافیز فمور است، نه گردن فمور.

بررسی گزینه انتخابی: 

مطابق متن، معیارهای انجام رادیوگرافی در تروماهای حاد زانو در کودکان شامل: تندرنس ایزوله پاتلا یا سر فیبولا، ناتوانی در خم کردن زانو تا ۹۰ درجه و یا ناتوانی در تحمل وزن است. بنابراین گزینه ب بیان درست‌تری از اندیکاسیون تصویربرداری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: افیوژن یا حساسیت عمومی به تنهایی اندیکاسیون رادیوگرافی نیست.

گزینه ج: همارتروز و fat pad sign بیشتر مطرح‌کننده آسیب داخل مفصلی هستند ولی در معیارهای تصمیم‌گیری اولیه برای گرفتن رادیوگرافی ذکر نشده‌اند.

گزینه د: سقوط ساده بدون محدودیت حرکتی اندیکاسیونی برای رادیوگرافی محسوب نمی‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

وجود lipohaemarthrosis در نمای لترال افقی یک علامت مهم است که ناشی از ورود چربی مغز استخوان به داخل مفصل همراه با خون است. این یافته به شدت با شکستگی داخل‌مفصلی ارتباط دارد و از شاخص‌های کلیدی در تصویربرداری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: پارگی ACL در کودکان بیشتر باعث avulsion tibial spine می‌شود، اما لیز چربی و خون الزامی ندارد.

گزینه ج: افیوژن ساده یا سینوویت باعث تجمع مایع می‌شود، نه مخلوط چربی–خون.

گزینه د: همارتروز ناشی از اختلال انعقادی فقط خون دارد و فاقد لایه چربی است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان، به دلیل اینکه قدرت کششیACL  بیشتر از استخوان اطراف است، آسیب ناشی از هایپر‌اکستانشن و روتیشن به جای پارگی رباط، معمولاً باعث avulsion tibial spine می‌شود. در حالی که در بالغین همان مکانیسم باعث پارگی ACL می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: پارگیPCL  معمولاً ناشی از ترومای مستقیم به ساق خم‌شده است و ارتباطی باtibial spine  ندارد.

گزینه ج: شکستگی سالتر–هریس نوع II در تیبیا در متافیز رخ می‌دهد، نه در tibial spine.

گزینه د: استئوکوندریت دیسکانس بیشتر در کندیل داخلی فمور دیده می‌شود و باavulsion tibial spine  متفاوت است.

بررسی گزینه انتخابی: 

sleeve fracture  در کودکان یک نوعavulsion injury  در قطب تحتانی پاتلا است که قطعه استخوانی کوچک (ossified periosteum) جدا می‌شود، ولی بخش زیادی از غضروف و رتیناکولوم همراه آن کنده می‌شوند. به همین دلیل در رادیوگرافی ممکن است فقط یک فلک کوچک دیده شود، اما MRI بهترین روش تشخیص است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی عرضی پاتلا: در کودکان نادر است و معمولاً قطعات بزرگ‌تری دارد، نه فقط یک فلک کوچک.

گزینه ج: استئوکوندریت دیسکانس: در کندیل داخلی فمور رخ می‌دهد، نه در قطب تحتانی پاتلا.

گزینه د: شکستگیcomminuted  پاتلا: شامل قطعات متعدد استخوانی است، در حالی که درsleeve fracture  بخش اصلی کنده‌شده غضروفی است.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی تودلر یک شکستگی خطی و بدون جابجایی در دیافیز میانی یا دیستال تیبیا است که در رادیوگرافی قدامی- جانبی ممکن است دیده نشود و اغلب فقط با حساسیت موضعی و ناتوانی در راه رفتن تظاهر می‌کند. در نمای ابلیک واضح‌تر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: استئومیلیت حاد تیبیا: با علائم تب، افزایش CRP/ESR و تغییرات التهابی همراه است، نه فقط ناتوانی ناگهانی در راه رفتن.

گزینه ج: شکستگی استرسی تیبیا: بیشتر در نوجوانان 15-10 ساله و به دنبال ورزش سنگین رخ می‌دهد، نه در کودک ۲ ساله.

گزینه د: شکستگی فیبولا به تنهایی: نادر است و معمولاً ناشی از ضربه مستقیم می‌باشد، نه سقوط ساده ایستاده.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی استرسی تیبیا بیشتر در نوجوانان 15-10 ساله و در اثر ورزش مداوم یا فعالیت بیش از حد دیده می‌شود. محل شایع آن قسمت پروگزیمال/یک‌سوم فوقانی تیبیاست.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی تودلر: در کودکان 3-1 ساله و در دیافیز میانی/دیستال تیبیا رخ می‌دهد، نه در نوجوان.

گزینه ج: شکستگی فیبولا ایزوله: بسیار نادر است و اغلب در اثر ضربه مستقیم ایجاد می‌شود، نه فعالیت ورزشی مکرر.

گزینه د: شکستگی تری‌پلین: در سنین بلوغ و در ناحیه مچ پا رخ می‌دهد و ارتباطی با دیافیز پروگزیمال تیبیا ندارد.

 بررسی گزینه انتخابی:

شکستگی تری‌پلین در دوران بلوغ و به دنبال نیروی چرخشی ایجاد می‌شود و در سه صفحه (اگزیال، ساژیتال، کرونال) امتداد دارد. وجود شکستگی فیبولا نشان‌دهنده شدت بیشتر نیروی چرخشی و آسیب همزمان است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی تودلر: در کودکان کوچک‌تر و دیافیز تیبیا رخ می‌دهد، ارتباطی با دیستال تیبیا و صفحات متعدد ندارد.

گزینه ج: شکستگی تیلاکس: یک شکستگی سالتر–هریس نوع III است که فقط در اپی‌فیز و صفحه اپی‌فیزیولیز آنترولترال رخ می‌دهد و در سه صفحه امتداد ندارد.

گزینه د: شکستگی سالتر–هریس نوع I: صرفاً شامل فیز است و بدون امتداد اپی‌فیزیال یا دیافیزیال بوده و با تری‌پلین متفاوت است.

بررسی گزینه انتخابی: 

زاویه Böhler در کودکان کمتر از ۱۰ سال غیرقابل اعتماد است و حتی در صورت طبیعی بودن، شکستگی کالکانئوس را رد نمی‌کند. در این شرایط CT بهترین مدالیته انتخابی برای بررسی دقیق است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: اتکا به زاویه Böhler کافی نیست چون همان‌طور که گفته شد در سنین پایین غیرقابل اعتماد است.

گزینه ج: MRI انتخاب اول نیست؛CT روش استاندارد برای بررسی شکستگی‌های تارسال به‌ویژه کالکانئوس است.

گزینه د: شکستگی‌های کالکانئوس در کودکان اغلب اکسترا‌آرتیکولار هستند و برخلاف بالغین لزوماً داخل‌مفصلی نمی‌باشند.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی پروگزیمال فیبولا ممکن است همراه با شکستگی مالئولوس داخلی یا آسیب لیگامان مچ باشد (Maisonneuve fracture). بنابراین گرفتن رادیوگرافی مچ پا ضروری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: سونوگرافی تاندون کاربردی ندارد و انتخاب اول نیست.

گزینه ج: MRI زانو در این سناریو بی‌ربط است.

گزینه د: این نوع شکستگی‌ها معمولاً ایزوله نیستند و می‌توانند با آسیب مچ همراه باشند.

بررسی گزینه انتخابی: 

گزاره‌های 1، 3 و 4 «صحیح» هستند و گزاره 2 «نادرست» است.

بررسی گزاره‌ها (چرا درست/غلط‌اند):

1.     درست — تیلاکس: سالتر–هریس نوع IIIِ اپی‌فیزیِ آنترولترال دیستال تیبیا به‌علت آولسیون AITFL است و فقدان مؤلفه کرونال آن را از تری‌پلین متمایز می‌کند.

2.     نادرست — در سالتر–هریس نوع III و IV «هر میزان جابجایی» باید با CT ارزیابی شود؛ ضمن اینکه جابجایی >۲ میلی‌متر غالباً به ریداکشن و فیکسیشن دقیق نیاز دارد، نه آستانه ۵ میلی‌متر.

3.          درست — توزیع سنی متاتارس‌ها همین الگو را دارد و اپوفیز طبیعی متاتارس پنجم می‌تواند با شکستگی اشتباه شود.

4.     درست — ترتیب فیوژن دیستال تیبیا/فیبولا: ابتدا مرکزی، سپس مدیال، سپس لترال؛ و اگر فقط یکی از فیزها قابل مشاهده باشد، شک به آسیب اپی‌فیزی مطرح می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان ستون مهره انعطاف‌پذیرتر از نخاع است، بنابراین در حرکات شدید فلکشن–اکستنشن ممکن است نخاع آسیب ببیند، بدون اینکه شکستگی یا پارگی لیگامان وجود داشته باشد. این وضعیت به نام SCIWORA (Spinal Cord Injury Without Radiographic Abnormality) شناخته می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ چون ستون مهره انعطاف‌پذیرتر از نخاع است، نه برعکس.

گزینه ج: نادرست است؛ چون گاهی حتی در MRI هم یافته غیرطبیعی دیده نمی‌شود، هرچند بالین نشان‌دهنده آسیب نخاعی باشد.

گزینه د: نادرست است؛ چون آسیب‌های ستون مهره در کودکان کمتر از ۱۰٪ آسیب‌های گزارش‌شده هستند.

 بررسی گزینه انتخابی:

پسودوساب‌لاکسیشن در سطح C2/C3 یا C3/C4 در کودکان شایع است. جابجایی تا ۴ میلی‌متر می‌تواند طبیعی باشد. بنابراین یافته 5/3 میلی‌متر در کودک ۶ ساله می‌تواند یک واریانت طبیعی باشد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ این میزان جابجایی در کودکان الزاماً پاتولوژیک نیست.

گزینه ج: نادرست است؛ وجود شکستگی همراه ملاک طبیعی بودن نیست.

گزینه د: نادرست است؛ در کودکان تا ۴ میلی‌متر قابل قبول است، نه ۲ میلی‌متر.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان، لترال مس‌های C1 ممکن است تا ۶ میلی‌متر از لبه‌های C2 بیرون بزنند، چون استخوان‌سازی C1 جلوتر از C2 است. این حالت طبیعی بوده و به آن pseudo-Jefferson می‌گویند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی جفرسون واقعی معمولاً با آسیب ناشی از فشار محوری (مثل سقوط روی سر) همراه است و در کودکان نادر است. در آن معمولاً فاصله بیش از ۷ میلی‌متر است و با علائم بالینی شدید همراه می‌شود.

گزینه ج: ساب‌لاکسیشن پاتولوژیک C1 روی C2 در این سن نادر است و با یافته‌های دیگر همراه خواهد بود.

گزینه د: شکستگی سالتر–هریس نوع II در C2 اصلاً تعریف ندارد، چون این نوع طبقه‌بندی مربوط به صفحات رشد است نه به محور.

بررسی گزینه انتخابی: 

Shaken Baby Syndrome اولین بار در سال ۱۹۴۶ توصیف شد و ترکیبی از ساب‌دورال هماتوم، خونریزی شبکیه و شکستگی‌ها را شامل می‌شد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ چون تعریف اولیه SBS محدود به خونریزی شبکیه نبود، بلکه مجموعه‌ای از یافته‌ها را در بر داشت.

گزینه ج: نادرست است؛ بیشترین قربانیان زیر ۵ سال و حدود نیمی از موارد نوزادان زیر یک سال هستند.

گزینه د: نادرست است؛ چرا که در ۸۰٪ موارد، والدین (به تنهایی یا همراه یکدیگر) عامل کودک‌آزاری هستند.

بررسی گزینه انتخابی: 

علائم غیراختصاصی مانند استفراغ غیرقابل توجیه، لتارژی و تشنج در نوزاد می‌تواند نشانه Abusive Head Trauma باشد. رادیولوژیست باید احتمال NAI را در نظر بگیرد، به‌ویژه وقتی شرح‌حال والدین قانع‌کننده نیست. اقدام مناسب، بررسی تصویربرداری (CT/MRI) و مطرح کردن کودک‌آزاری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: گرچه اختلالات متابولیک هم می‌توانند علائم مشابه بدهند، ولی در متن به‌وضوح بر نقش رادیولوژیست در مطرح کردن NAI تأکید شده است.

گزینه ج: نادرست است؛ چون صرفاً پیگیری بالینی می‌تواند منجر به از دست رفتن فرصت تشخیص آسیب جدی شود.

گزینه د: نادرست است؛ چون منتظر ماندن برای اشاره والدین، اشتباه است؛ وظیفه رادیولوژیست در این شرایط مطرح کردن شک به NAI است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن تأکید شده است که رادیولوژیست نقش پزشکی و قانونی مهمی دارد. در صورت مواجهه با یافته مشکوک، باید سریعاً موضوع با پزشک معالج و فرد مسئول در سیستم حفاظت از کودک مطرح شود. اگر تردید باقی بماند، گرفتن نظر دوم از رادیولوژیست اطفال با تجربه در NAI ضروری است. این اقدام مانع از تشخیص اشتباه یا از دست رفتن فرصت حیاتی می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ به تعویق انداختن گزارش می‌تواند برای کودک خطرناک و حتی مرگبار باشد.

گزینه ج: نادرست است؛ سپردن مسئولیت به والدین غیرمنطقی است چون در اکثر موارد والدین خود عامل آسیب هستند.

گزینه د: نادرست است؛ آزمایش‌های خونی جایگزین بررسی تصویربرداری و ارزیابی تخصصی رادیولوژی نیستند.

بررسی گزینه انتخابی: 

بر اساس مطالعات اپیدمیولوژیک، شکستگی‌ها در حدود ۳۰٪ کودکان قربانی سوءاستفاده دیده می‌شوند و بیشتر در نوزادان هستند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ آسیب شکمی نادر بوده و فقط حدود ۱٪ موارد را شامل می‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ سوختگی‌ها در حدود ۱۰٪ کودکان گزارش می‌شوند، نه بیش از نصف.

گزینه د: نادرست است؛ هماتوم ساب‌دورال (به‌ویژه در AHT) نسبتاً شایع است، نه کمتر از ۱٪.

بررسی گزینه انتخابی: 

مطالعات بیومکانیکی نشان داده‌اند که تکان دادن به‌تنهایی برای ایجاد تریاد کلاسیک کافی نیست. معمولاً یک impact همزمان (اصطلاح shaken–impact syndrome) لازم است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ shaking به‌تنهایی در مطالعات بیومکانیک کفایت نکرده است.

گزینه ج: نادرست است؛ AHT معمولاً در زیر 3-2 سال رخ می‌دهد.

گزینه د: نادرست است؛ بیشترین خطر مربوط به نوزادان زیر ۶ ماه است، نه اینکه نادر باشد.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق توصیه‌های ACR و RCR، در همه کودکان زیر ۲ سال با شک به NAI،  skeletal survey باید انجام شود، چون شکستگی‌های متعدد و پنهان در این گروه سنی بسیار شایع‌ترند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ در کودکان بالای ۵ سال به‌طور روتین ارزش ندارد.

گزینه ج: نادرست است؛ حتی در صورت نبود شکستگی واضح، survey برای کشف شکستگی‌های پنهان لازم است.

گزینه د: نادرست است؛ در گروه ۲ تا ۵ سال انجام survey به‌صورت انتخابی و بر اساس شرایط خاص انجام می‌شود، نه همگانی.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق گایدلاین RCR، اگر در CT شواهدی از ساب‌دورال هماتوم یا آسیب مغزی دیده شود، باید MRI اورژانسی انجام شود. MRI نسبت به CT حساس‌تر است، به‌ویژه در تشخیص خونریزی‌های زیرآراکنوئید و ساب‌دورال در 5-3 روز بعد، ضایعات برشی کورتیکال و آسیب هیپوکسیک–ایسکمیک.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ تکرار CT ارزش کمتری دارد و MRI روش ارجح است.

گزینه ج: نادرست است؛ CT به‌تنهایی کافی نیست و ممکن است بسیاری از آسیب‌ها را نشان ندهد.

گزینه د: نادرست است؛ bone scintigraphy برای بررسی شکستگی‌های مشکوک به کار می‌رود، نه به‌عنوان قدم بعدی در آسیب مغزی.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق گایدلاین‌ها، bone scintigraphy زمانی به‌کار می‌رود که skeletal survey مبهم باشد یا شک بالینی علی‌رغم نتیجه طبیعی آن ادامه داشته باشد. البته این کار باید در مراکزی با تجربه کافی در اسکن استخوان شیرخوار انجام شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ روش اولیه در زیر ۲ سال همیشه skeletal survey است، نه bone scan.

گزینه ج: نادرست است؛ در گروه سنی ۲ تا ۵ سال ارزش survey کمتر است و تصمیم‌گیری موردی انجام می‌شود.

گزینه د: نادرست است؛ در آسیب‌های شکمی و قفسه سینه، CT با کنتراست روش استاندارد است، نه MRI.

بررسی گزینه انتخابی: 

skeletal survey باید سیستماتیک، با کیفیت بالا، در نماهای استاندارد و تحت نظر رادیولوژیست انجام شود. تصاویر باید شامل جمجمه (AP, lateral ± Townes)، ستون فقرات (لترال گردن، توراسیک، لومبار)، قفسه سینه (AP + oblique ribs)، لگن و اندام‌ها باشد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ babygram کیفیت کافی ندارد و توصیه نمی‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ نمای AP گردن در این سنین ارزش تشخیصی کمی دارد، نمای لترال ارجح است.

گزینه د: نادرست است؛ تصاویر باید کامل باشند و همه ذخیره و برچسب‌گذاری شوند، نه فقط ناحیه مشکوک.

 بررسی گزینه انتخابی:

مطالعات نشان داده‌اند که تا دو سوم شکستگی‌های حاد ممکن است در survey اولیه دیده نشوند. تکرار رادیوگرافی پس از 14-11 روز باعث نمایان شدن شکستگی‌های دنده و متافیز به علت شروع کال‌سازی یا ترمیم می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ تکرار همان روز ارزش ندارد چون هنوز تغییرات ترمیمی ایجاد نشده‌اند.

گزینه ج: نادرست است؛ survey طبیعی اولیه نمی‌تواند آسیب را رد کند.

گزینه د: نادرست است؛ MRI برای شکستگی‌های متافیز حساسیت پایینی دارد و روش انتخابی نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق گایدلاین‌ها، bone scintigraphy به‌صورت روتین توصیه نمی‌شود. فقط زمانی کاربرد دارد که skeletal survey طبیعی باشد یا مبهم بوده ولی شک بالینی پابرجاست. در این حالت با استفاده از pinhole collimator می‌تواند حساسیت بیشتری برای شکستگی‌های دنده، اسکاپولا، ستون مهره، دیافیز، لگن و آکرومیون داشته باشد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ روش انتخابی اولیه نیست، skeletal survey همیشه قدم اول است.

گزینه ج: نادرست است؛ برای متافیز حساسیت پایین‌تر از survey دارد.

گزینه د: نادرست است؛ برای شکستگی‌های استخوان‌های تخت و ضایعات قدیمی حساسیت کمتر دارد، نه بیشتر.

بررسی گزینه انتخابی: 

MRI در ارزیابی آسیب‌های استخوانی کودکان مشکوک به NAI جایگاه محدودی دارد. مطالعات نشان داده‌اند که حساسیت آن برای شکستگی‌های متافیز و دنده پایین است. همچنین یافته‌هایی مثل bone edema در کارپال‌ها می‌توانند به‌طور طبیعی در کودکان سالم دیده شوند و موجب اشتباه شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ MRI حساسیت بالا ندارد و روش استاندارد نیست.

گزینه ج: نادرست است؛ انجام MRI در همه کودکان 15-5 سال نه ضروری است و نه توصیه می‌شود.

گزینه د: نادرست است؛ MRI به‌تنهایی قادر به افتراق قطعی طبیعی از آسیب نیست و حتی ممکن است گمراه‌کننده باشد.

بررسی گزینه انتخابی: 

سونوگرافی در بررسی NAI نقشی تکمیلی دارد و نمی‌تواند جایگزین روش‌های اصلی مانند skeletal survey شود. استفاده روتین آن توصیه نشده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ حساسیت سونوگرافی برای شکستگی‌های متافیز پایین است و روش اصلی محسوب نمی‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ skeletal survey در شکستگی‌های دنده برتر است، نه سونوگرافی.

گزینه د: نادرست است؛ بالاآمدگی خفیف پریوست در نزدیکی فیز می‌تواند یک واریانت طبیعی باشد و همیشه آسیب نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

مطالعات نشان داده‌اند که شکستگی‌های متعدد در ۷۴٪ کودکان قربانی آزار دیده می‌شوند در حالی‌که در آسیب‌های اتفاقی فقط در حدود ۱۶٪ موارد گزارش شده‌اند. بنابراین وجود شکستگی‌های متعدد باید شک به NAI را برانگیزد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی منفرد در اندام فوقانی شایع و معمولاً ناشی از آسیب‌های اتفاقی است.

گزینه ج: شکستگی ساعد در نوجوانان فعال (به‌ویژه پسران) بسیار شایع است و ارتباطی با NAI ندارد.

گزینه د: شکستگی ترقوه در نوزاد هنگام زایمان طبیعی شایع و معمولاً آسیب غیرآزارگرانه محسوب می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی‌های متافیز استخوان‌های بلند، خصوصاً در کودکان غیرمتحرک، بسیار مشکوک به آزار هستند و باید با دقت بررسی شوند. این محل همراه با شکستگی‌های دنده (به‌ویژه خلفی) و اسکاپولا از لوکیشن‌های کلاسیک NAI محسوب می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی ترقوه در نوزاد شایعاً هنگام زایمان اتفاق می‌افتد و الزاماً نشانه آزار نیست.

گزینه ج: شکستگی ساعد در کودک فعال معمولاً ناشی از زمین‌خوردگی است و با مکانیزم واضح توضیح داده می‌شود.

گزینه د: شکستگی اسکافویید در سنین بزرگ‌تر و معمولاً به‌دنبال افتادن روی دست رخ می‌دهد؛ در نوزاد یا شیرخوار نادر است و ارتباط کمتری با NAI دارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

·  High specificity: شکستگی متافیز کلاسیک، شکستگی دنده خلفی، اسکاپولا، زوائد خاری و استرنوم.

·  Moderate specificity: شامل شکستگی‌های متعدد دوطرفه، شکستگی‌های در سنین مختلف، اپی‌فیزیال سپریشن، شکستگی مهره و دیژیتال، و جمجمه کمپلکس.

·  Low specificity: شامل شکستگی ترقوه، دیافیز استخوان بلند و جمجمه خطی.

در گزینه ب دقیقاً این ترتیب رعایت شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: مورد اول درست است (rib posterior → high) اما «ترقوه» در انتها low است، درحالی‌که مورد وسط (multiple bilateral) هم درست است. ترکیب کامل مطابق ترتیب خواسته‌شده نیست.

گزینه ج: اسکاپولا high درسته، اپی‌فیزیال سپریشن moderate درسته، اما دیافیز بلند low هست، بنابراین ترتیب درست به‌طور کامل رعایت نشده.

گزینه د: استرنوم high است، مهره moderate است، ولی ترقوه low است؛ این ترکیب هم می‌توانست درست باشد اما به‌دلیل طراحی سؤال تنها یک گزینه انتخاب می‌شود و دقیق‌ترین ترکیب همان گزینه ب است.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی‌های متعدد و پشت‌سرهم دنده‌ها به‌ویژه در قوس‌های خلفی نزدیک کوستوورتبرال، به‌عنوان یافته‌ی کلاسیک و مهم در آسیب غیرتصادفی (Child abuse) مطرح می‌شوند. این حالت معمولاً به‌علت فشار قفسه سینه توسط دست فرد بالغ ایجاد می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی ناشی از CPR: در کودکان، برخلاف بزرگسالان، شکستگی‌های ناشی از احیای قلبی ریوی بسیار نادرند و اگر رخ دهند بیشتر در قوس‌های قدامی یا جانبی دیده می‌شوند نه خلفی.

گزینه ب: شکستگی ناشی از فیزیوتراپی: هرچند گزارش‌هایی از شکستگی دنده به دنبال فیزیوتراپی برونشیولیت وجود دارد، ولی این شکستگی‌ها بیشتر در دنده‌های جانبی یا قدامی دیده می‌شوند، نه خلفی و نزدیک کوستوورتبرال.

گزینه د: بیماری متابولیک استخوان: می‌تواند ریسک شکستگی را افزایش دهد، اما در این سن و با این الگو (خلفی و خطی پشت‌سرهم) الگوی کلاسیک بیماری متابولیک نیست و بیشتر به آسیب غیرتصادفی مرتبط است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن اشاره شده که شکستگی‌های دنده به‌ویژه در قوس خلفی و نزدیک به مفصل کوستوورتبرال به‌طور کلاسیک با آسیب غیرتصادفی (NAI) مرتبط دانسته می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ چون اکثر شکستگی‌های دنده در کودکان کلینیکی مخفی (occult) هستند و معمولاً بدون کبودی دیده می‌شوند.

گزینه ج: نادرست است؛ در CPR اگر شکستگی رخ دهد، بیشتر در دنده‌های قدامی یا جانبی است نه خلفی.

گزینه د: نادرست است؛ شکستگی‌های کوستوکندرال به علت شباهت به CML (classic metaphyseal lesion) معمولاً با کالوس بهبود نمی‌یابند بلکه با کانسالیدیشن (consolidation) ترمیم می‌شوند.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی‌های کوستوکندرال به دلیل وجود صفحه رشدی بین انتهای قدامی دنده و غضروف کوستال، از نظر پاتوفیزیولوژی به classic metaphyseal lesion (CML) شباهت دارند. به همین دلیل، برخلاف سایر شکستگی‌ها، بدون تشکیل کالوس و با کانسالیدیشن ترمیم می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ شکستگی‌های ناشی از CPR در کودکان اگر رخ دهند، معمولاً در قوس‌های قدامی یا جانبی هستند، نه خلفی.

گزینه ج: نادرست است؛ گزارش‌هایی از شکستگی ناشی از فیزیوتراپی وجود دارد اما معمولاً در قوس‌های قدامی یا جانبی دیده می‌شوند.

گزینه د: نادرست است؛ بیماری متابولیک استخوان می‌تواند باعث شکنندگی شود ولی شکستگی‌های آن الگوی خطی و پشت‌سرهم در چند دنده متوالی ندارند؛ این الگو بیشتر برای کودک‌آزاری مطرح است.

بررسی گزینه انتخابی: 

CML یکی از یافته‌های مهم در شیرخواران با آسیب غیرتصادفی (child abuse) است. این ضایعه در نتیجه‌ی نیروهای برشی ناشی از تکان دادن یا دستکاری خشن ایجاد می‌شود و بیشتر در شیرخواران غیرمتحرک زیر ۱۲ ماه دیده می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ این ضایعات بیشتر در متافیز استخوان‌ها (مثل فمور دیستال، تیبیا و هیومروس پروگزیمال) رخ می‌دهند، نه دیافیز، و سن شایع آن‌ها زیر ۱۲ ماه است.

گزینه ج: نادرست است؛ CML ها معمولاً بدون کالوس و از طریق کانسالیدیشن تدریجی بهبود می‌یابند.

گزینه د: نادرست است؛ ممکن است به‌ندرت با اختلال رشد موضعی همراه شوند، اما این اتفاق همیشه رخ نمی‌دهد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در CML، بسته به شکل ضایعه، سه الگوی رادیوگرافیک توصیف شده است. corner fracture به‌صورت یک حاشیه ضخیم استخوانی در گوشه متافیز ظاهر می‌شود و یکی از الگوهای کلاسیک این ضایعه محسوب می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ bucket-handle fracture به‌صورت یک لایه نازک استخوانی جداشده از متافیز، ضخیم‌تر در محیط توصیف می‌شود، نه کالوس ضخیم.

گزینه ج: نادرست است؛ step-off یا metaphyseal collar یک واریانت طبیعی رشد است و ممکن است CML را تقلید کند، اما نشانه قطعی آسیب نیست.

گزینه د: نادرست است؛ ضایعات کوچک CML معمولاً بدون کالوس و از طریق کانسالیدیشن تدریجی در ۴ تا ۸ هفته ترمیم می‌شوند.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن اشاره شده که شکستگی‌های midshaft دیافیز استخوان‌های بلند نسبت به سایر انواع، در کودک‌آزاری شایع‌ترند. این یافته در افتراق علل مهم است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ شکستگی‌های سوپراکندیلار بیشتر به علت تروماهای غیرآزارنده (accidental) ایجاد می‌شوند، نه سوءاستفاده.

گزینه ج: نادرست است؛ شکستگی اسپیرال نشان‌دهنده‌ی نیروی چرخشی (twisting force) است، اما اختصاصی برای کودک‌آزاری نیست و می‌تواند در تروماهای عادی هم رخ دهد.

گزینه د: نادرست است؛ شکستگی فمور اگرچه در کودکان خردسال به‌ویژه غیرراه‌رونده‌ها بسیار مشکوک به آزار است، اما در کودکان بزرگ‌تر از ۵ سال می‌تواند به‌راحتی در اثر حوادث عادی مثل سقوط اتفاق بیفتد.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق متن، شکستگی‌های midshaft دیافیز استخوان‌های بلند (مانند هومروس و فمور) بیشتر با سوءاستفاده فیزیکی مرتبط هستند. به‌ویژه در کودکان خردسال، این یافته باید به‌دقت بررسی شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ شکستگی سوپراکندیلار در کودکان بیشتر ناشی از زمین خوردن و تروماهای غیرآزارنده است.

گزینه ج: نادرست است؛ گرین‌استیک ناشی از کمپرشن و سقوط در کودکان شایع و خوش‌خیم است و دلیلی برای سوءظن به آزار نیست.

گزینه د: نادرست است؛ شکستگی ابلیک فمور می‌تواند در کودکانی که شروع به راه رفتن کرده‌اند به‌طور تصادفی رخ دهد و الزاما نشانه آزار نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، پریوستئال نیوبون طبیعی در ۳۵٪ نوزادان بین ۱ تا 4-3 ماهگی دیده می‌شود و یک پدیده‌ی فیزیولوژیک است. این یافته باید از SPNBF ناشی از شکستگی یا آزار افتراق داده شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ شکستگی‌های متعدد با سنین مختلف ترمیم یکی از علائم مهم آزار کودک است.

گزینه ب: نادرست است؛ SPNBF به دنبال آسیب مخفی یا گاهی «gripping injury» ایجاد می‌شود و پاتولوژیک است، نه طبیعی.

گزینه د: نادرست است؛ شکستگی دیافیز میانی هومروس در کودکان خردسال به‌ویژه زیر ۳ سال، مشکوک به آزار است.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی آکرومیون یکی از شکستگی‌های غیرمعمول در کودکان غیرمتحرک است. این ضایعه در ابتدا به‌صورت نقص رادیولوسنت با لبه صاف یا کمی نامنظم دیده می‌شود، اما طی حدود یک ماه، لبه‌ها نامنظم و اسکلروتیک شده و علائم ترمیم ظاهر می‌شود. این روند با واریانت طبیعی ossification آکرومیون فرق دارد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ این توصیف مربوط به واریانت طبیعی ossification آکرومیون است (لبه صاف، کورتیکه، پایدار بیش از یک سال و باریک‌شدن تدریجی).

گزینه ج: نادرست است؛ فشردگی بادی مهره‌ها در این سن بیشتر به‌علت آزار (مثلاً تکان‌دادن شدید) رخ می‌دهد، نه راه‌رفتن زودرس.
گزینه د: نادرست است؛ شکستگی انگشتان و متاتارس در کودک راه‌رونده با تروما شایع است؛ در nonambulant child بدون شرح حال واضح تروما باید مشکوک به آزار بود، اما این گزینه با کلید متن همخوانی ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق مرور متون علمی، رادیولوژیست‌ها قادرند بین شکستگی‌های جدید (acute) و قدیمی (old) تمایز مشخصی قائل شوند، هرچند تعیین دقیق زمان شکستگی چالش‌برانگیز است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ واکنش پریوستئال می‌تواند از روز چهارم دیده شود و تا دو هفته در بیش از ۵۰٪ موارد وجود دارد.

گزینه ب: نادرست است؛ bone scintigraphy در تاریخ‌گذاری شکستگی هیچ جایگاهی ندارد، زیرا uptake ممکن است تا یک سال باقی بماند.

گزینه د: نادرست است؛ ری‌مدلینگ معمولاً در حدود ۸ هفته به اوج خود می‌رسد، نه دو هفته.

 بررسی گزینه انتخابی:

وجود واکنش پریوستئال (که می‌تواند از روز ۴ شروع شود و تا ۲ هفته شایع است) همراه با تشکیل کالوس نرم نشان‌دهنده ورود شکستگی به

فاز healing بوده و در بازه 35-8 روز یا همان مرحله recent قرار می‌گیرد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ در شکستگی‌های acute (زیر ۱ هفته) معمولاً فقط تورم بافت نرم دیده می‌شود، بدون کالوس.

گزینه ج: نادرست است؛ شکستگی‌های old (≥۳۶ روز) با کالوس سخت، bridging و ری‌مدلینگ مشخص می‌شوند، نه کالوس نرم.

گزینه د: نادرست است؛ در کمتر از ۴ روز تنها تورم بافت نرم وجود دارد و واکنش پریوستئال یا کالوس هنوز ظاهر نمی‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق جدول، تشکیل کالوس نرم سبب محو شدن خط شکستگی می‌شود و این روند از روزهای 14-10 آغاز شده و در روزهای 21-14 به اوج می‌رسد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ SPBNF می‌تواند خیلی زودتر، یعنی روز 10-4 ظاهر شود.

گزینه ج: نادرست است؛ کالوس سخت (hard callus) زودتر از روز ۱۴ ظاهر نمی‌شود.

گزینه د: نادرست است؛ بیشترین احتمال مشاهده SPBNF بین 14-10 روز است، نه 42-21.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شایع‌ترین شکستگی‌های birth trauma شامل ترقوه، فمور و هیومروس هستند. شکستگی ترقوه اغلب در یک‌سوم میانی رخ می‌دهد و در سمت چپ باید از congenital pseudarthrosis افتراق داده شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ شکستگی‌های دنده و استرنوم معمولاً ناشی از تروما یا CPR هستند، نه تولد.

گزینه ج: نادرست است؛ عدم تشکیل کالوس تا ۱۱ روز یا بیشتر، آسیب زایمانی را رد می‌کند، نه تأیید.

گزینه د: نادرست است؛ CML هرچند نادر، اما در آسیب‌های زایمانی هم گزارش شده است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در افتراق آزار کودک از بیماری‌های زمینه‌ای، باید به اختلالات متابولیک و اسکلتی توجه کرد. در osteogenesis imperfecta گاهی fragmentation متافیز دیده می‌شود که می‌تواند corner fracture را تقلید کند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ corner fracture متافیز از یافته‌های کلاسیک آزار است.

گزینه ج: نادرست است؛ شکستگی midshaft فمور در کودک غیرراه‌رونده بسیار مشکوک به آزار است.

گزینه د: نادرست است؛ شکستگی supracondylar هیومروس پس از سقوط، یک آسیب تصادفی شایع است و ارتباطی با بیماری‌های زمینه‌ای ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

آسیب‌های مغزی ناشی از آزار در کودکان <۲ سال می‌توانند هایپراکیوت باشند و با ادم مغزی و نارسایی تنفسی بروز کنند. این نکته از علائم شاخص این بیماران است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ برعکس، در دوقلوها شیوع بیشتری گزارش شده است.

گزینه ج: نادرست است؛ علائم می‌توانند غیراختصاصی باشند: تغییر سطح هوشیاری، استفراغ، رنگ‌پریدگی، آپنه، تشنج، حتی شوک.

گزینه د: نادرست است؛ ممکن است چند ساعت تا چند روز بین آسیب و بروز علائم فاصله باشد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در مطالعه اشاره شد که در گروهی که آزارگر اعتراف کرده بود، تکان دادن کودک در ۱۰۰٪ موارد بسیار شدید گزارش شد و در ۵۵٪ موارد تکرار شد (میانگین ۱۰ بار). هدف بیشتر آزارگران هم ساکت کردن گریه کودک بود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ هیچ تفاوت معنی‌داری در الگوی SDH بین دو گروه دیده نشد.

گزینه ب: نادرست است؛ هیچ همبستگی بین تعداد دفعات تکان دادن و دانسیته SDH در CT گزارش نشد.

گزینه د: نادرست است؛ از نظر مرگ‌ومیر، شکستگی‌ها، هماتوم شبکیه و علائم بالینی تفاوت بارزی بین گروه اعتراف و غیر اعتراف دیده نشد.

 بررسی گزینه انتخابی:

شیرخواران به علت سر بزرگ نسبت به بدن و ضعف عضلات گردن در معرض آسیب شدید هنگام تکان‌دادن هستند. این آسیب معمولاً در زیر ۱ سال رخ می‌دهد ولی تا ۲ سالگی هم گزارش شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ در کودکان بزرگ‌تر عضلات گردن قوی‌تر بوده و احتمال چنین آسیبی بسیار کم است.

گزینه ج: نادرست است؛ در AHT بیشتر خونریزی‌های SDH و SAH، ضایعات آکسونی منتشر و آسیب هیپوکسی-ایسکمیک دیده می‌شود، نه هماتوم اپی‌دورال شایع.

گزینه د: نادرست است؛ برعکس، اختلاف دانسیته ماده سفید و خاکستری موجب آسیب آکسونی (shear injury) می‌شود.

 بررسی گزینه انتخابی:

مطالعات نشان داده‌اند که ۶۰٪ کودکان با AHT دارای خونریزی ساب‌دورال نخاعی هستند. دو مکانیسم اصلی مطرح است: انتشار SDH داخل جمجمه به پایین یا آسیب مستقیم به عروق نخاعی در فضای ساب‌دورال (کمتر شایع).

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ درگیری نخاعی نه‌تنها نادر نیست بلکه در درصد بالایی (۶۰٪) گزارش شده است.

گزینه ب: نادرست است؛ SDH نخاعی معمولاً با شکستگی استخوان همراه نیست و می‌تواند بدون تظاهر استخوانی یا لیگامانی رخ دهد.

گزینه ج: نادرست است؛ آسیب‌های نخاعی در AHT شامل ضایعات پارنشیمل نخاع، خونریزی مننژیال (اپی‌دورال/ساب‌دورال)، آوالسیون ریشه عصبی و خونریزی گانگلیونی هم هستند.

بررسی گزینه انتخابی: 

CT به‌عنوان اولین مدالیته تصویربرداری در موارد مشکوک به تروما سر کودکان توصیه می‌شود. باید شامل اسلایس‌های نازک پیوسته از کل جمجمه و محل اتصال کرانیوسرویکال باشد. علاوه بر بازسازی پارانشیمال، بازسازی بونی و VRT برای ارزیابی شکستگی‌ها ضروری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ گرچه رادیوگرافی‌های جمجمه در اسکلتی سروِی کلاسیک استفاده می‌شدند، امروزه CT جایگزین دقیق‌تر و مفیدتری است.

گزینه ب: نادرست است؛ سونوگرافی کاربرد محدودی دارد و فقط در مواردی مانند ماکروکرانی یا استوپور می‌تواند کمک‌کننده باشد.
گزینه د: نادرست است؛ MRI برای بررسی تکمیلی یا مواردی که CT مبهم یا با علائم بالینی همخوانی ندارد استفاده می‌شود، نه در گام اول.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق متن، ارزش سونوگرافی در AHT محدود است، اما در برخی شرایط بالینی (مثل ماکروکرانی یا استوپور) می‌تواند مفید باشد و ضایعاتی مانند SDH به شکل کلکسیون آنه‌اکو با خط هیپراکو جداکننده و کانتوژن‌های پارانشیمال را نشان دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ تشخیص شکستگی‌های جمجمه به‌طور دقیق توسط CT انجام می‌شود، نه سونوگرافی.

گزینه ج: نادرست است؛ سونوگرافی با نمایش کلکسیون آنه‌اکو جداشده از فضای ساب‌آراکنوئید توسط خط هیپراکو، می‌تواند SDH را مشخص کند.

گزینه د: نادرست است؛ CT همچنان مدالیته انتخاب اول در بررسی اولیه است و سونوگرافی هرگز جایگزین آن نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

در CT با بازسازی‌های بونی و VRT، علاوه بر بررسی شکستگی‌ها، وجود Wormian bones می‌تواند دیده شود. این استخوان‌های فرعی به‌ویژه در osteogenesis imperfecta یا Menkes disease دیده می‌شوند و در افتراق بیماری‌های زمینه‌ای از AHT اهمیت دارند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ خونریزی ساب‌دورال دوطرفه شایع در AHT است ولی اختصاصی نیست و در بیماری‌های دیگر هم دیده می‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ کانتوژن‌های پارانشیمال در junction ماده سفید و خاکستری در تروما (از جمله AHT) دیده می‌شوند ولی در افتراق با بیماری‌های متابولیک یا استخوانی کمکی نمی‌کنند.

گزینه د: نادرست است؛ یافته‌های DWI در AHT تغییرات ایسکمیک و آکسونی را نشان می‌دهند، اما اختصاصی برای افتراق نیستند.

 بررسی گزینه انتخابی:

در کودک با یافته‌های مثبت در CT (هماتوم ساب‌دورال و شکستگی)، مرحله بعدی MRI است تا ضایعات پارانشیمال (کانتوژن، آسیب آکسونی منتشر، ایسکمی هیپوکسیک) و خونریزی‌های کوچک‌تر با حساسیت بیشتر (SWI) مشخص شود. همچنین بررسی ستون فقرات با sagittal T1/T2 برای رد خونریزی نخاعی ضروری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ رادیوگرافی ساده ارزش افزوده‌ای نسبت به CT ندارد.

گزینه ب: نادرست است؛ سونوگرافی ارزش محدودی دارد و در این شرایط جایگزین MRI نمی‌شود.

گزینه د: نادرست است؛ bone scintigraphy در تاریخ‌گذاری شکستگی‌های جمجمه نقشی ندارد و در این سن کاربردی نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق متن، بیشتر شکستگی‌های جمجمه خطی هستند و می‌توانند تصادفی یا ناشی از آزار باشند، اما شکستگی‌های دوطرفه، ستاره‌ای، دپرِس یا عبوری از خط وسط به‌ویژه در زمینه‌ی شرح‌حال غیرقابل قبول (مثل سقوط ساده از کاناپه) به‌شدت مشکوک به آزار هستند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ شکستگی خطی ساده vault می‌تواند در سقوط‌های عادی مثل افتادن از تخت دیده شود و به تنهایی شاخص آزار نیست.

گزینه ج: نادرست است؛ شکستگی‌های جمجمه بدون کالوس ترمیم می‌شوند و صرفاً خط شکستگی بعد از حدود ۲ هفته شروع به محو شدن می‌کند.

گزینه د: نادرست است؛ اسکن استخوان معمولاً در شکستگی‌های جمجمه حساسیت پایینی دارد چون فعالیت استئوبلاستیک در ترمیم این شکستگی‌ها پایین است.

 بررسی گزینه انتخابی:

در آزار کودک، SDH شایع‌ترین نوع خونریزی داخل جمجمه‌ای است. این خونریزی معمولاً دوطرفه است و در ارتباط نزدیک با falx و tentorium لایه‌لایه می‌شود. همراهی با ادم مغزی نیز یافته‌ای قوی به نفع آزار است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ SDH یک‌طرفه محدود به convexity بیشتر در تروماهای تصادفی دیده می‌شود.

گزینه ب: نادرست است؛ افتراق SDH مزمن از CSF در CT دشوار است و MRI حساس‌تر است.

گزینه ج: نادرست است؛ SDH می‌تواند در CT به صورت هیپردنس (حاد)، ایزودنس (ساب‌اکیوت) یا هیپودنس (مزمن) دیده شود.

 بررسی گزینه انتخابی:

در برخی کودکان، Benign enlargement of the subarachnoid spaces وجود دارد که باعث کشش وریدهای کورتیکال می‌شود. این حالت می‌تواند در CT به‌صورت کلکسیون هیپودنس دیده شود و با SDH مزمن اشتباه شود. افتراق آن نیازمند ارتباط با افزایش محیط سر و فقدان علائم پارانشیمال است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ کانتوژن مغزی داخل پارانشیم خونریزی داخل‌مغزی ایجاد می‌کند نه کلکسیون ساب‌دورال کاذب.

گزینه ج: نادرست است؛ اپی‌دورال حاد از نظر محل و شکل (لنزیکولار) کاملاً متفاوت از SDH یا کلکسیون‌های کاذب است.

گزینه د: نادرست است؛ خونریزی فلکس می‌تواند همراه SDH باشد اما یک افتراق کلینیکی–رادیولوژیک برای کلکسیون کاذب محسوب نمی‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان با benign enlargement of the subarachnoid spaces ممکن است کلکسیون هیپودنس در CT شبیه SDH مزمن دیده شود. در این شرایط، MRI کمک‌کننده‌ترین روش است زیرا می‌تواند با دقت بالاتر بین CSF و خون قدیمی افتراق دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ اگرچه بررسی آزار اهمیت دارد، اما قبل از آن باید افتراق صحیح بین SDH واقعی و کلکسیون ناشی از ماکروکرانی خوش‌خیم انجام شود.

گزینه ج: نادرست است؛ window بونی صرفاً برای شکستگی‌های جمجمه است و در افتراق CSF از SDH کمکی نمی‌کند.

گزینه د: نادرست است؛ آنژیوگرافی برای ترومبوز وریدی به کار می‌رود و در این سناریو تشخیص افتراقی اصلی نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

در سندرم shaken baby، خونریزی داخل بطنی می‌تواند به‌علت آسیب وریدهای ساب‌اپاندیمال رخ دهد و در CT فاز حاد به‌وضوح دیده می‌شود. MRI (T2*/SWI) تغییرات باقی‌مانده را نشان می‌دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ منبع اصلی IVH در این زمینه وریدهای ساب‌اپاندیمال هستند، نه شریان‌های کورتیکال.

گزینه ج: نادرست است؛ در فاز حاد، CT حساس‌تر از MRI است و بهترین روش تشخیص IVH محسوب می‌شود.

گزینه د: نادرست است؛ در این موارد می‌تواند هیدروسفالی انسدادی ثانویه ایجاد شود که باید از اتساع غیرفعال بطن‌ها در آتروفی مغزی افتراق داده شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

کانتوژن‌های خونریزی‌دهنده اغلب در ناحیه junction ماده سفید و خاکستری دیده می‌شوند. در CT فاز حاد هیپردنس بوده و پس از چند روز هیپودنس می‌شوند. در MRI نیز تغییرات مربوط به تجزیه هموگلوبین در طول زمان (T1 هایپرسیگنال در فاز میانی و T2*/SWI هایپوسیگنال در فاز دیررس) دیده می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ در فاز حاد، این ضایعات هیپردنس هستند، نه هیپودنس.

گزینه ج: نادرست است؛ در فاز میانی، محصولات هموگلوبین باعث افزایش سیگنال در T1 می‌شوند، نه کاهش.

گزینه د: نادرست است؛ این ضایعات پس از چند هفته ممکن است به صورت Lacune  یا lesion‌های کیستیک باقی بمانند، نه کلسیفیه پایدار.

بررسی گزینه انتخابی: 

در ضایعات هیپوکسیک–ایسکمیک منتشر، DWI بهترین و حساس‌ترین توالی برای نشان دادن تغییرات اولیه ایسکمیک است که به‌صورت ادم سیتوتوکسیک با محدودیت انتشار دیده می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ در CT ضایعات HIE بیشتر به صورت هیپو‌اتنوایشن یا محو شدن تمایز خاکستری–سفید و گاهی reversal sign دیده می‌شوند، نه خونریزی.

گزینه ج: نادرست است؛ CT در فاز اولیه حساسیت پایینی دارد و MRI بسیار دقیق‌تر است.

گزینه د: نادرست است؛ MR spectroscopy تغییرات متابولیتی مثل افزایش لاکتات نسبت به کراتین و NAA را نشان می‌دهد و برای پیش‌آگهی مفید است.

 بررسی گزینه انتخابی:

در AHT، آسیب نخاعی اغلب تشخیص داده نمی‌شود مگر با MRI کل نخاع. یکی از یافته‌ها، سیگنال غیرطبیعی در نخاع است که نشان‌دهنده‌ی کانتوژن یا انفارکتوس محسوب می‌شود. علاوه بر این، خونریزی اپی‌دورال یا ساب‌دورال به شکل ضخیم‌شدگی دورا و ایجاد mass effect تشخیص داده می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ خونریزی‌های مننژیال (اپی‌دورال/ساب‌دورال) می‌توانند بدون شکستگی استخوان رخ دهند.

گزینه ب: نادرست است؛ برعکس، تشخیص محل خونریزی (اپی‌دورال یا ساب‌دورال) با شناسایی چربی اپی‌دورال امکان‌پذیر می‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ در MRI با توالی fat-sat fluid sensitive می‌توان آسیب لیگامانی و ادم عضلات گردنی را تشخیص داد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان با ماکروکرانی خوش‌خیم یا benign enlargement of subarachnoid spaces ممکن است کلکسیون‌هایی دیده شوند که شبیه SDH هستند. این حالت می‌تواند منجر به overdiagnosis آزار کودک شود و باید با دقت افتراق داده شود (بررسی افزایش محیط سر، طبیعی بودن پارانشیم مغز، عدم وجود ترومبوز وریدی).

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: نادرست است؛ SDH دوطرفه در falx و tentorium از یافته‌های کلاسیک AHT است و افتراقی محسوب نمی‌شود.

گزینه ج: نادرست است؛ کانتوژن‌های خونریزی‌دهنده در junction سفید–خاکستری یافته‌ی تروما هستند و نشانه‌ی واقعی آسیب محسوب می‌شوند.

گزینه د: نادرست است؛ ضایعات آکسونی منتشر در callosum و peduncles از شاخصه‌های آسیب شدید ناشی از تکان دادن (AHT) هستند و افتراقی نیستند.

 بررسی گزینه انتخابی:

CT می‌تواند در HIE علامت‌هایی مثل محو شدن grey–white differentiation یا reversal sign را نشان دهد، اما حساسیت پایینی دارد. در این شرایط، MRI با DWI بهترین روش برای نشان دادن تغییرات ایسکمیک اولیه (ادم سیتوتوکسیک) است و MR spectroscopy نیز اطلاعات پیش‌آگهی مهمی از طریق افزایش لاکتات نسبت به NAA و کراتین فراهم می‌کند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نادرست است؛ window بونی در CT فقط برای بررسی شکستگی جمجمه کاربرد دارد و اطلاعاتی در مورد HIE نمی‌دهد.

گزینه ج: نادرست است؛ T1 و T2 ساده به تنهایی حساسیت کافی برای تغییرات اولیه ایسکمیک ندارند.

گزینه د: نادرست است؛ MRA تنها عروق را نشان می‌دهد و برای آسیب‌های پارانشیمال یا HIE کاربرد محدود دارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی greenstick زمانی رخ می‌دهد که بخشی از کورتکس استخوان در کودکان شکسته و طرف دیگر سالم بماند. این نوع شکستگی به علت خاصیت الاستیک بالای استخوان کودکان رخ می‌دهد و در متن به‌وضوح به عنوان یک شکستگی ناقص ذکر شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی کامل: در این حالت تمام کورتکس استخوان درگیر می‌شود و دو قطعه یا بیشتر به طور کامل از هم جدا می‌شوند، برخلاف شرح کیس.

گزینه ب: شکستگی پلاستیک (plastic bowing): در این حالت تغییر شکل طولی و خمیدگی بدون شکستگی واضح در کورتکس دیده می‌شود، در حالی‌که در کیس ذکر شده یک طرف کورتکس شکسته است.

گزینه د: شکستگی Comminuted: در این نوع چند خط شکستگی وجود دارد و قطعات متعدد استخوانی دیده می‌شود، که با کیس ساده‌ی کودک مطابقت ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی پلاستیک یا plastic bowing همراه با شکستگی greenstick و بوکل (buckle) از انواع شکستگی‌های ناقص در کودکان هستند که به دلیل خاصیت الاستیک بالای استخوان رخ می‌دهند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی ترانسورس: از انواع شکستگی کامل است که یک خط عرضی از میان کل کورتکس عبور می‌کند.

گزینه ج: شکستگی comminuted: چندین قطعه استخوانی وجود دارد و کاملاً در دسته شکستگی‌های کامل است.

گزینه د: شکستگی اسپیرال: از انواع شکستگی کامل است که خط شکستگی به صورت مارپیچی در امتداد محور طولی استخوان دیده می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

استخوان کودکان به دلیل الاستیسیته بالا و وجود بیشتر غضروف در اسکلت، فاصله بیشتری بین نقطه‌ی yield (شروع تغییر شکل پلاستیک) و ultimate stress (نقطه شکست نهایی) دارد. بنابراین plastic deformity و شکستگی‌های ناقص در آن‌ها شایع‌تر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: در بالغین فاصله‌ی yield و ultimate بسیار نزدیک است، بنابراین تغییر شکل پلاستیک نادر است، پس این گزینه نادرست است.
گزینه ب: در کودکان این فاصله بیشتر است، نه کمتر؛ لذا شکستگی کامل سریع رخ نمی‌دهد بلکه اول plastic deformity دیده می‌شود.
گزینه د: در بالغین خاصیت الاستیک استخوان کمتر است، بنابراین incomplete fracture نادر است، بر خلاف آنچه در گزینه آمده.

بررسی گزینه انتخابی: 

آسیب استرسی ناشی از اعمال مکرر نیروهای کمتر از آستانه شکست روی استخوان است. این آسیب‌ها در ابتدا ممکن است در رادیوگرافی دیده نشوند، اما با گذشت زمان می‌توانند باعث واکنش پریوست و تغییرات ترمیمی شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی باز: با زخم پوستی و ارتباط با سطح خارجی همراه است، در حالی که این کیس هیچ‌گونه شرحی از زخم یا ارتباط با پوست ندارد.

گزینه ج: شکستگی کمینوتد: با چند قطعه استخوانی و خطوط متعدد شکستگی مشخص می‌شود، نه رادیوگرافی اولیه نرمال.
گزینه د: دررفتگی مفصل: تغییر در هم‌راستایی سطوح مفصلی دارد، نه واکنش پریوست تأخیری.

بررسی گزینه انتخابی: 

فیزیس (growth plate) در کودکان ضعیف‌ترین بخش سیستم اسکلتی است. به همین دلیل نیروهایی که در بالغین باعث پارگی لیگامان یا دررفتگی می‌شوند، در کودکان بیشتر منجر به آسیب فیزیس یا avulsion می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: لیگامان‌ها: در بالغین معمولاً ضعیف‌تر از استخوان عمل می‌کنند، ولی در کودکان از فیزیس مقاوم‌تر هستند.

گزینه ب: استخوان: از فیزیس مقاوم‌تر است و به همین دلیل کمتر در معرض آسیب اولیه قرار می‌گیرد.

گزینه د: کپسول مفصلی: مانند لیگامان‌ها از فیزیس مقاوم‌تر است و شایع‌ترین محل آسیب در کودکان نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

MRI بهترین روش برای بررسی غضروف فیز، اپی‌فیز غیر استخوانی و ساختارهای لیگامانی و تاندونی اطراف است. در متن هم به‌وضوح ذکر شده که MRI می‌تواند این نواحی را بهتر از رادیوگرافی نشان دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: سی‌تی اسکن (CT): بیشتر برای بررسی جزییات استخوانی مناسب است و غضروف فیز را به خوبی MRI نشان نمی‌دهد.

گزینه ج: رادیوگرافی ساده: در اکثر شکستگی‌های استخوانی کافی است اما بخش غیر استخوانی اپی‌فیز و غضروف فیز را نمایش نمی‌دهد.

گزینه د: سونوگرافی (Ultrasound): در برخی موارد مثل بررسی افیوژن و بافت نرم کمک‌کننده است ولی حساسیت MRI را برای ارزیابی فیزیس ندارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن اشاره شده که نکروز آواسکولار به‌ویژه در شکستگی‌های گردن فمور، گردن رادیوس و اسکافویید شایع‌تر است. علت آن حساسیت خون‌رسانی این نواحی است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: متافیز دیستال رادیوس: شایع‌ترین محل شکستگی در کودکان است، اما احتمال نکروز آواسکولار در آن کم است.

گزینه ج: دیافیز تیبیا: به دلیل خون‌رسانی خوب، نکروز آواسکولار در این ناحیه نادر است.

گزینه د: دیستال هومروس: بیشتر دچار جابجایی یا بدجوش‌خوردن می‌شود، نه نکروز آواسکولار.

بررسی گزینه انتخابی: 

در شکستگیSalter–Harris  نوع III، خط شکستگی از اپی‌فیز عبور می‌کند و سپس به‌طور افقی صفحه فیز را درگیر می‌کند. این نوع شایعاً در دیستال تیبیا در کودکان 16-10 ساله دیده می‌شود و حدود ۱۰٪ از شکستگی‌های فیزیس را تشکیل می‌دهد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: نوع I: شکستگی تنها در سطح غضروف فیز و بدون درگیری استخوان رخ می‌دهد، و شیوعش ۵٪ است.

گزینه ب: نوع II: شایع‌ترین نوع (۷۵٪) است و خط شکستگی از فیز عبور کرده و وارد متافیز می‌شود.

گزینه د: نوع IV: خط شکستگی عمودی است و هم اپی‌فیز و هم متافیز را همراه با فیز درگیر می‌کند، ولی در کیس مطرح شده شکستگی افقی بوده است.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شکستگی کلاویکل معمولاً در ثلث میانی رخ می‌دهد. در کودکان به دلیل خاصیت الاستیک پریوست، greenstick fracture شایع است. همچنین این محل، شایع‌ترین شکستگی مرتبط با تولد و shoulder dystocia است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: دیستال کلاویکل محل شایع شکستگی نیست، بلکه وسط کلاویکل شایع‌ترین محل است.

گزینه ج: شایع‌ترین شکستگی مرتبط با تولد در نوزادان کلاویکل است، نه فمور دیستال.

گزینه د: می‌تواند با آسیب نورولوژیک (مثل obstetric brachial plexus palsy) همراه باشد، پس این گزینه نادرست است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن ذکر شده که در زیر ۱۰ سالگی شکستگی‌های پروگزیمال هومروس اغلب متافیزال هستند، اما در نوجوانان (مثل بیمار ۱۴ ساله در کیس)، این شکستگی‌ها معمولاً از نوع Salter–Harris II می‌باشند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی متافیزال: این نوع بیشتر در سنین پایین‌تر (زیر ۱۰ سال) دیده می‌شود، نه در نوجوانی.

گزینه ج: شکستگی پاتولوژیک ناشی از کیست استخوان ساده: گرچه پروگزیمال هومروس یکی از مکان‌های شایع این کیست است و fallen fragment sign دارد، ولی در این کیس شرحی از کیست داده نشده است.

گزینه د: دررفتگی قدامی شانه: در کودکان زیر ۱۰ سال نادر است، و در کیس مطرح‌شده یافته‌ی شکستگی پروگزیمال هومروس گزارش شده نه دررفتگی.

بررسی گزینه انتخابی: 

در توالی ossification centers آرنج (CRITOL:  Capitellum ← سر رادیوس ← اپی‌کوندیل داخلی ← تروکلئا ← اولکرانون ← اپی‌کوندیل خارجی)، مرکز اپی‌کوندیل داخلی باید پیش از تروکلئا ظاهر شود. اگر در تصویربرداری پس از ترومای اخیر این ترتیب رعایت نشده باشد، باید به جابه‌جایی یا avulsion اپی‌کوندیل داخلی شک کرد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: اپی‌کوندیل خارجی: آخرین مرکز است و بعد از همه ظاهر می‌شود.

گزینه ج: سر رادیوس: دومین مرکز است، ارتباطی با ترتیب داخلی–تروکلئا ندارد.

گزینه د: اولکرانون: پنجمین مرکز است و بعد از تروکلئا ظاهر می‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی‌های سوپراکندیلار شایع‌ترین شکستگی آرنج در کودکان زیر ۷ سال هستند. بیشتر آن‌ها از نوع اکستانشن هستند و پس از افتادن روی دست کشیده رخ می‌دهند. وجود posterior fat pad در رادیوگرافی یک نشانه پاتولوژیک و اغلب نشانگر شکستگی پنهان یا جابجا در آرنج است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی لترال کندیل: گرچه در کودکان دیده می‌شود، ولی با posterior fat pad به‌عنوان شایع‌ترین یافته بالینی مطابقت ندارد.

گزینه ج: دررفتگی شانه: ارتباطی با نشانه‌های رادیولوژیک آرنج ندارد.

گزینه د: شکستگی سالتر–هریس نوع IV در تروکلئا: این شکستگی ممکن است رخ دهد ولی بسیار نادر است و علامت شایع در کودکان خردسال نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

یکی از عوارض مهم شکستگی‌های سوپراکندیلار، به‌ویژه نوع اکستانشن، آسیب عروقی است. عدم لمس نبض رادیال بعد از ترومای آرنج نشان‌دهنده احتمال انسداد یا آسیب شریان براکیال است و نیاز به بررسی عروقی فوری دارد.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: بدجوش‌خوردن (malunion): یکی از عوارض شایع دیررس است که باعث cubitus valgus یا cubitus varus می‌شود، اما در مراحل اولیه علت از بین رفتن نبض نیست.

گزینه ب: گیر افتادن عصب اولنار: ممکن است رخ دهد اما با فقدان نبض ربطی ندارد، بلکه علائم نورولوژیک ایجاد می‌کند.

گزینه د: استئوکوندال دیفکت در تروکلئا: یک عارضه دیررس است و در مرحله حاد علت از بین رفتن نبض نخواهد بود.

بررسی گزینه انتخابی: 

در متن ذکر شده که buckle fracture از شایع‌ترین شکستگی‌های ناقص ساعد است، به‌ویژه در متادیافیز دیستال و در سنین نوجوانی (۱2–10 سال در دختران و 14-12 سال در پسران) به دلیل ضعف نسبی متادیافیز در دوران رشد سریع. مکانیسم معمول آن سقوط روی دست کشیده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی Monteggia: ترکیبی از شکستگی اولنا همراه با دررفتگی سر رادیوس است و بسیار نادرتر از buckle است.

گزینه ب: شکستگی Galeazzi: ترکیبی از شکستگی رادیوس همراه با دررفتگی مفصل دیستال رادیو-اولنار است و در کودکان نادر است.

گزینه د: شکستگی Salter–Harris نوع II: معمولاً در متاکارپ یا فالنکس‌ها دیده می‌شود، نه در ناحیه دیستال متادیافیز ساعد در این سن.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شایع‌ترین شکستگی استخوان کارپ در کودکان مربوط به اسکافویید است. بر خلاف بالغین که شایع‌ترین محل شکستگی در اسکافویید waist (ناحیه میانی) است و خطر نکروز آواسکولار بالاتر می‌باشد، در کودکان بیشتر در یک‌سوم دیستال اسکافویید رخ می‌دهد و بنابراین ریسک نکروز آواسکولار کمتر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: محل شایع در کودکان یک‌سوم دیستال است، نه گردن، و ریسک نکروز آواسکولار کمتر است، نه بیشتر.

گزینه ج: لونیت: شکستگی نادر است و شایع‌ترین کارپال نیست.

گزینه د: کاپیتات: شکستگی آن بسیار نادر است و شایع‌ترین کارپال در کودکان نیست.

بررسی گزینه انتخابی: 

طبق متن، شایع‌ترین شکستگی‌های لگن در نوجوانان avulsion injuries هستند که معمولاً به دنبال فعالیت‌های ورزشی رخ می‌دهند. این آسیب‌ها در محل اتصال تاندون‌ها به لگن (apophyseal regions) ایجاد می‌شوند.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی کمپلکس حلقه لگنی: بیشتر در تروماهای پرانرژی (مثل تصادف) رخ می‌دهد و مختص نوجوانان ورزشکار نیست.

گزینه ج: شکستگی باز لگن: معمولاً ناشی از تروما نافذ یا ضربه شدید است و در متن به‌عنوان شایع‌ترین نوع اشاره نشده.

گزینه د: شکستگی استابولوم: معمولاً در بالغین با سقوط از ارتفاع یا تصادفات رخ می‌دهد و در نوجوانان ورزشکار شایع نیست.

 بررسی گزینه انتخابی:

طبق متن، در شکستگی‌های شدید لگن که معمولاً با تروماهای پرانرژی (مثل تصادفات) رخ می‌دهند و با جابجایی حلقه لگنی همراه هستند، CT حساس‌تر از رادیوگرافی است و اغلب به‌عنوان بخشی از بررسی کامل کودک دچار ترومای شدید به‌کار می‌رود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: رادیوگرافی AP لگن: روش اولیه برای بررسی آسیب‌های لگن است، اما در موارد پرانرژی و جابجایی شدید کافی نیست.

گزینه ب: سونوگرافی: برای بررسی مایع آزاد یا آسیب بافت نرم ممکن است کمک کند، اما روش اصلی در شکستگی‌های لگنی نیست.

گزینه د: MRI: در ارزیابی بافت نرم و غضروف‌ها مفید است، ولی در مرحله حاد ترومای پرانرژی کاربرد فوری کمتری نسبت به CT دارد.

 بررسی گزینه انتخابی:

در کودکان، دررفتگی خلفی هیپ شایع‌تر از قدامی است. هرچند آسیب استابولوم کمتر از بالغین رخ می‌دهد، ولی تأخیر در جااندازی بیش از ۲۴ ساعت می‌تواند باعث نکروز آواسکولار اپی‌فیز کپیتال فمور شود که یکی از عوارض جدی است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: دررفتگی قدامی شایع‌تر نیست و بر خلاف متن، در کودکان بیشتر دررفتگی خلفی رخ می‌دهد.

گزینه ج: همیشه با آسیب استابولوم همراه نیست؛ در کودکان به‌طور خاص آسیب استابولوم کمتر دیده می‌شود.

گزینه د: عوارض دررفتگی هیپ می‌تواند بسیار شدید باشد (مثل نکروز آواسکولار)، بنابراین جااندازی فوری ضرورت دارد.

بررسی گزینه انتخابی: 

در شکستگی‌های گردن فمور در کودکان (transepiphyseal، transcervical، cervicotrochanteric و intratrochanteric)، خطر بروز نکروز آواسکولار سر فمور بسیار بالاست، به‌ویژه هرچه جابجایی قطعات بیشتر باشد. این موضوع در متن به‌وضوح ذکر شده است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: مال‌یونیون با کوبیتوس واریس از عوارض شکستگی‌های سوپراکندیلار هومروس است، نه گردن فمور.

گزینه ج: جوش نخوردن اپی‌فیزکپیتال اصطلاح دقیقی نیست؛ در این محل بیشتر جوش زودرس فیز و نکروز آواسکولار دیده می‌شود.

گزینه د: بدجوش‌خوردن دیافیز فمور به دلیل کشش عضلات از عوارض شکستگی دیافیز فمور است، نه گردن فمور.

بررسی گزینه انتخابی: 

مطابق متن، معیارهای انجام رادیوگرافی در تروماهای حاد زانو در کودکان شامل: تندرنس ایزوله پاتلا یا سر فیبولا، ناتوانی در خم کردن زانو تا ۹۰ درجه و یا ناتوانی در تحمل وزن است. بنابراین گزینه ب بیان درست‌تری از اندیکاسیون تصویربرداری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: افیوژن یا حساسیت عمومی به تنهایی اندیکاسیون رادیوگرافی نیست.

گزینه ج: همارتروز و fat pad sign بیشتر مطرح‌کننده آسیب داخل مفصلی هستند ولی در معیارهای تصمیم‌گیری اولیه برای گرفتن رادیوگرافی ذکر نشده‌اند.

گزینه د: سقوط ساده بدون محدودیت حرکتی اندیکاسیونی برای رادیوگرافی محسوب نمی‌شود.

بررسی گزینه انتخابی: 

وجود lipohaemarthrosis در نمای لترال افقی یک علامت مهم است که ناشی از ورود چربی مغز استخوان به داخل مفصل همراه با خون است. این یافته به شدت با شکستگی داخل‌مفصلی ارتباط دارد و از شاخص‌های کلیدی در تصویربرداری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: پارگی ACL در کودکان بیشتر باعث avulsion tibial spine می‌شود، اما لیز چربی و خون الزامی ندارد.

گزینه ج: افیوژن ساده یا سینوویت باعث تجمع مایع می‌شود، نه مخلوط چربی–خون.

گزینه د: همارتروز ناشی از اختلال انعقادی فقط خون دارد و فاقد لایه چربی است.

بررسی گزینه انتخابی: 

در کودکان، به دلیل اینکه قدرت کششیACL  بیشتر از استخوان اطراف است، آسیب ناشی از هایپر‌اکستانشن و روتیشن به جای پارگی رباط، معمولاً باعث avulsion tibial spine می‌شود. در حالی که در بالغین همان مکانیسم باعث پارگی ACL می‌شود.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه ب: پارگیPCL  معمولاً ناشی از ترومای مستقیم به ساق خم‌شده است و ارتباطی باtibial spine  ندارد.

گزینه ج: شکستگی سالتر–هریس نوع II در تیبیا در متافیز رخ می‌دهد، نه در tibial spine.

گزینه د: استئوکوندریت دیسکانس بیشتر در کندیل داخلی فمور دیده می‌شود و باavulsion tibial spine  متفاوت است.

بررسی گزینه انتخابی: 

sleeve fracture  در کودکان یک نوعavulsion injury  در قطب تحتانی پاتلا است که قطعه استخوانی کوچک (ossified periosteum) جدا می‌شود، ولی بخش زیادی از غضروف و رتیناکولوم همراه آن کنده می‌شوند. به همین دلیل در رادیوگرافی ممکن است فقط یک فلک کوچک دیده شود، اما MRI بهترین روش تشخیص است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی عرضی پاتلا: در کودکان نادر است و معمولاً قطعات بزرگ‌تری دارد، نه فقط یک فلک کوچک.

گزینه ج: استئوکوندریت دیسکانس: در کندیل داخلی فمور رخ می‌دهد، نه در قطب تحتانی پاتلا.

گزینه د: شکستگیcomminuted  پاتلا: شامل قطعات متعدد استخوانی است، در حالی که درsleeve fracture  بخش اصلی کنده‌شده غضروفی است.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی تودلر یک شکستگی خطی و بدون جابجایی در دیافیز میانی یا دیستال تیبیا است که در رادیوگرافی قدامی- جانبی ممکن است دیده نشود و اغلب فقط با حساسیت موضعی و ناتوانی در راه رفتن تظاهر می‌کند. در نمای ابلیک واضح‌تر است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: استئومیلیت حاد تیبیا: با علائم تب، افزایش CRP/ESR و تغییرات التهابی همراه است، نه فقط ناتوانی ناگهانی در راه رفتن.

گزینه ج: شکستگی استرسی تیبیا: بیشتر در نوجوانان 15-10 ساله و به دنبال ورزش سنگین رخ می‌دهد، نه در کودک ۲ ساله.

گزینه د: شکستگی فیبولا به تنهایی: نادر است و معمولاً ناشی از ضربه مستقیم می‌باشد، نه سقوط ساده ایستاده.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی استرسی تیبیا بیشتر در نوجوانان 15-10 ساله و در اثر ورزش مداوم یا فعالیت بیش از حد دیده می‌شود. محل شایع آن قسمت پروگزیمال/یک‌سوم فوقانی تیبیاست.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی تودلر: در کودکان 3-1 ساله و در دیافیز میانی/دیستال تیبیا رخ می‌دهد، نه در نوجوان.

گزینه ج: شکستگی فیبولا ایزوله: بسیار نادر است و اغلب در اثر ضربه مستقیم ایجاد می‌شود، نه فعالیت ورزشی مکرر.

گزینه د: شکستگی تری‌پلین: در سنین بلوغ و در ناحیه مچ پا رخ می‌دهد و ارتباطی با دیافیز پروگزیمال تیبیا ندارد.

 بررسی گزینه انتخابی:

شکستگی تری‌پلین در دوران بلوغ و به دنبال نیروی چرخشی ایجاد می‌شود و در سه صفحه (اگزیال، ساژیتال، کرونال) امتداد دارد. وجود شکستگی فیبولا نشان‌دهنده شدت بیشتر نیروی چرخشی و آسیب همزمان است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: شکستگی تودلر: در کودکان کوچک‌تر و دیافیز تیبیا رخ می‌دهد، ارتباطی با دیستال تیبیا و صفحات متعدد ندارد.

گزینه ج: شکستگی تیلاکس: یک شکستگی سالتر–هریس نوع III است که فقط در اپی‌فیز و صفحه اپی‌فیزیولیز آنترولترال رخ می‌دهد و در سه صفحه امتداد ندارد.

گزینه د: شکستگی سالتر–هریس نوع I: صرفاً شامل فیز است و بدون امتداد اپی‌فیزیال یا دیافیزیال بوده و با تری‌پلین متفاوت است.

بررسی گزینه انتخابی: 

زاویه Böhler در کودکان کمتر از ۱۰ سال غیرقابل اعتماد است و حتی در صورت طبیعی بودن، شکستگی کالکانئوس را رد نمی‌کند. در این شرایط CT بهترین مدالیته انتخابی برای بررسی دقیق است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: اتکا به زاویه Böhler کافی نیست چون همان‌طور که گفته شد در سنین پایین غیرقابل اعتماد است.

گزینه ج: MRI انتخاب اول نیست؛CT روش استاندارد برای بررسی شکستگی‌های تارسال به‌ویژه کالکانئوس است.

گزینه د: شکستگی‌های کالکانئوس در کودکان اغلب اکسترا‌آرتیکولار هستند و برخلاف بالغین لزوماً داخل‌مفصلی نمی‌باشند.

بررسی گزینه انتخابی: 

شکستگی پروگزیمال فیبولا ممکن است همراه با شکستگی مالئولوس داخلی یا آسیب لیگامان مچ باشد (Maisonneuve fracture). بنابراین گرفتن رادیوگرافی مچ پا ضروری است.

بررسی سایر گزینه‌ها:

گزینه الف: سونوگرافی تاندون کاربردی ندارد و انتخاب اول نیست.

گزینه ج: MRI زانو در این سناریو بی‌ربط است.

گزینه د: این نوع شکستگی‌ها معمولاً ایزوله نیستند و می‌توانند با آسیب مچ همراه باشند.

بررسی گزینه انتخابی: 

گزاره‌های 1، 3 و 4 «صحیح» هستند و گزاره 2 «نادرست» است.

بررسی گزاره‌ها (چرا درست/غلط‌اند):

1.     درست — تیلاکس: سالتر–هریس نوع IIIِ اپی‌فیزیِ آنترولترال دیستال تیبیا به‌علت آولسیون AITFL است و فقدان مؤلفه کرونال آن را از تری‌پلین متمایز می‌کند.

2.     نادرست — در سالتر–هریس نوع III و IV «هر میزان جابجایی» باید با CT ارزیابی شود؛ ضمن اینکه جابجایی >۲ میلی‌متر غالباً به ریداکشن و فیکسیشن دقیق نیاز دارد، نه آستانه ۵ میلی‌متر.

3.          درست — توزیع سنی متاتارس‌ها همین الگو را دارد و اپوفیز طبیعی متاتارس پنجم می‌تواند با شکستگی اشتباه شود.

4.     درست — ترتیب فیوژن دیستال تیبیا/فیبولا: ابتدا مرکزی، سپس مدیال، سپس لترال؛ و اگر فقط یکی از فیزها قابل مشاهده باشد، شک به آسیب اپی‌فیزی مطرح می‌شود.